Volkswagen Magazine

DISCOVER MORE

Passat, αγάπη μου.

Εδώ και πάνω από τέσσερις δεκαετίες, οικογένειες από όλο τον κόσμο κάνουν διακοπές και περιπετειώδη ταξίδια με το Passat. Καλέσαμε φίλους της Volkswagen μέσω Facebook να μοιραστούν μαζί μας τις αναμνήσεις τους. Οι ωραιότερες φωτογραφίες και ιστορίες βρίσκονται εδώ.

«Ούτε καν οι χωματόδρομοι δεν ήταν πρόβλημα για το Passat.»

Wave Rock, Αυστραλία Claas T. Scholz

Το Γενάρη του 1990 πήγαμε με τους γονείς μου και τον αδερφό μου στο Wave Rock, στο Outback της δυτικής Αυστραλίας. Ο αδερφός μου ήταν επτά χρονών, εγώ εννιά. Είχε πολλή ζέστη, περίπου 40 βαθμούς. Το Passat δεν είχε κλιματισμό, αλλά κατεβάσαμε όλα τα παράθυρα και βάλαμε τον αέρα στον τέρμα για να μην ιδρώνουμε. Ο πατέρας μου έριχνε κάπου κάπου μια ματιά στην ένδειξη θερμοκρασίας, αλλά δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας. 

Με μέση ταχύτητα 80 χλμ/ώρα χρειαζόμασταν τέσσερις ώρες για το ταξίδι. Ήταν ευχάριστες ώρες. Ακόμα και χωματόδρομοι ή στενοί δρόμοι δεν ήταν πρόβλημα για το Passat. Κάπως άσχημα ήταν μόνο όταν έρχονταν αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση και έπρεπε να βγούμε στη μη ασφαλτοστρωμένη άκρη του δρόμου. Βήχοντας ανεβάζαμε τα παράθυρα για να αποφύγουμε το σύννεφο σκόνης που έμπαινε μέσα στο αυτοκίνητο. Δυστυχώς η ζέστη γινόταν ανυπόφορη και λίγα λεπτά αργότερα ανοίγαμε πάλι τα παράθυρα. Με κάθε αμάξι που περνούσε, η ίδια ιστορία. Όταν επιτέλους φτάσαμε, νοικιάσαμε ένα τροχόσπιτο για τη διανυκτέρευση. Η εκδρομή αυτή ήταν φανταστική.

Μετά από αυτό κρατήσαμε το Passat μας ακόμη πέντε χρόνια και δεν είχαμε ποτέ προβλήματα. Ήταν απολύτως αξιόπιστο. Τόσο που αποφάσισα να αγοράσω κι εγώ ένα Volkswagen, όταν έκανα δική μου οικογένεια. 

Lac de Longemer, Γαλλία 
Erich Geiger

Το κόκκινο Passat ήταν το πρώτο μου επαγγελματικό αυτοκίνητο με τετρακίνηση και turbo. Τέλος τα σαράβαλα! Το αμάξι είχε τότε ήδη 160 ίππους και μπορούσε με ευκολία να ρυμουλκήσει το οικογενειακό μας τροχόσπιτο μέχρι τη γαλλική Αλσατία-Λωραίνη και σε άλλους ταξιδιωτικούς προορισμούς. Στην Ελλάδα το Passat κατάφερε να διασχίσει μικρά ρυάκια και χωματόδρομους. Σ' αυτήν τη φωτογραφία είμαι εγώ με την κόρη μου τη Λίζα την 1η Μαΐου 1992 κοντά στη λίμνη Longemer. Εκεί ήθελα να κάνω windsurfing, αλλά δυστυχώς ο καιρός δεν ήταν κατάλληλος. 

Varel, Γερμανία 
Dieter Schneider

Απέκτησα το Passat μου μάλλον κατά τύχη. Πιο πριν είχα ένα άλλο μεταχειρισμένο αυτοκίνητο που σκούριασε τελείως μετά από λίγο καιρό χρήσης. Επειδή ήμουν νέος και τα λεφτά δε μου περίσσευαν, χρειαζόμουν ένα πιο αξιόπιστο αμάξι. Πήρα ένα Passat έξι ετών. Η φωτογραφία βγήκε σε μια απροσδόκητη εκδρομή στην ανατολική Φρισία. Παρασκευή μετά τη δουλειά γέμισα το Passat και ταξίδεψα από τη Σόλινγκεν στο Varel. Έτσι έκανα έκπληξη στην τότε κοπέλα μου που έκανε διακοπές με τους γονείς της στην ανατολική Φρισία. Κράτησα το Passat συνολικά τέσσερα χρόνια. Από τότε οδηγώ Volkswagen. Συγκεκριμένα τώρα έχω ένα Tiguan. 

«Ευχαριστώ για τις όμορφες στιγμές Κιτρινούλη!»

Bibione, Ιταλία 
Brini Volkmann

Υπάρχουν παιδικές αναμνήσεις που μας συνοδεύουν για μια ζωή. Για μένα αυτή είναι «ο Κιτρινούλης».

 

Μόλις κάποιος από την οικογένεια μου τον αναφέρει, πετάγονται απ’ το μυαλό μου χιλιάδες εικόνες από καλοκαιρικές διακοπές, περιπέτειες και από καιρό ξεχασμένες στιγμές. «Ο Κιτρινούλης» δεν αναφέρεται σε κάποιο συγγενή με ηπατικά προβλήματα· είναι το παρατσούκλι του θρυλικού μας Passat TS του 1975. Στο πίσω μέρος είχε ένα αυτοκόλλητο με τρεις πάπιες, μια εικόνα που έχει χαραχθεί για πάντα στη μνήμη μου. Ταίριαζε τέλεια με το κίτρινο χρώμα του Passat.

 

Το καλοκαίρι εκείνο έφτασε η μεγάλη στιγμή. Μέσα της δεκαετίας του ʼ80, οι γονείς μου φόρτωσαν είδη θαλάσσης και πεζοπορίας, ψυγειάκια με προμήθειες, τον αδερφό μου κι εμένα στο αμάξι και ξεκινήσαμε. Έξι βδομάδες στην Ιταλία! Η θέση μου ήταν πίσω αριστερά: με είχε βάλει η μαμά σε ένα κομψό, πορτοκαλί παιδικό κάθισμα. Η ανάμνηση της μυρωδιάς του πλαστικού καθίσματος και των ποδιών μου που κολλούσαν στην επένδυση λόγω των 30 βαθμών κελσίου μου προκαλεί μέχρι σήμερα ελαφριά αδιαθεσία. Αλλά αυτό που οι ενήλικες έβλεπαν ως μία κουραστική διαδρομή, το ταξίδι από τη Ρηνανία, μέσω της διάβασης Μπρένερ στο Μπολτσάνο κι έπειτα στην Αδριατική με το Passat, ήταν για μένα μία μεγάλη περιπέτεια. Μετά από κάθε ύπνο με περίμενε ένα νέο τοπίο, ξένα μέρη, ψηλά βουνά και στο τέλος η πολυπόθητη θάλασσα. Ευχαριστώ Κιτρινούλη για τις όμορφες στιγμές! 

Olfen, Γερμανία 
Nils Lindheimer

 

Η μεγάλη ελευθερία έφτασε μαζί με το απολυτήριο λυκείου: ήταν ασημί, έπαιρνε πετρέλαιο κι είχε τόσο χώρο που μπόρεσα να μετακομίσω στη φοιτητική εστία στο Gießen μόνο με μία διαδρομή από το πατρικό μου στο Olfen. Το όνομα του σκύλου ήταν George.

 

«Το Passat ήταν το εισιτήριό μου για την ελευθερία.»

Εθνικό πάρκο Dajti, Αλβανία 
Johan Baguca

Μέχρι την πτώση του ανατολικού μπλοκ, η Αλβανία ήταν μια από τις πιο απομονωμένες χώρες του κόσμου. Ήταν σχεδόν αδύνατο να την επισκεφθεί κανείς, πόσο μάλλον να την εγκαταλείψει. Αυτό μεταξύ άλλων σήμαινε ότι υπήρχαν ελάχιστα αμάξια. Δυτικά αυτοκίνητα δεν υπήρχαν καθόλου. Μετά την πτώση του καθεστώτος το 1990 η κατάσταση άλλαξε αστραπιαία. Μονομιάς εμφανίστηκαν ένα σωρό δυτικά μοντέλα στους δρόμους. Τα «Made in Germany» ήταν πολύ δημοφιλή. Το Δεκέμβρη του 1991 ο πατέρας μου αγόρασε ένα Volkswagen Passat 1.6 Diesel του 1986. Το πρώτο αυτοκίνητο στην ιστορία της οικογένειας. Ο πατέρας μου το είχε σχεδόν 16 χρόνια. Το 1994 ήρθα εγώ στον κόσμο. Ήμουν έξι χρονών όταν με άφησαν για πρώτη φορά να καθίσω μπροστά. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Από εκείνη τη στιγμή όποτε είχα λίγο χρόνο, καθόμουν στη θέση του οδηγού και έκανα πως οδηγώ το αυτοκίνητο μόνος μου διασχίζοντας τη χώρα. Για χρόνια η αγαπημένη μου ασχολία ήταν να κάθομαι πίσω από το τιμόνι. 

Τα σαββατοκύριακα πηγαίναμε συχνά στο όρος Dajti κοντά στην πρωτεύουσα, τα Τίρανα. Η διαδρομή με το Passat, το ποδόσφαιρο και το πικ νικ έγιναν οικογενειακή παράδοση. Ο πατέρας μου είχε δουλειές στην Ελλάδα. Ο μεγάλος μου αδερφός κι εγώ προσπαθούσαμε συνεχώς να τον πείσουμε να μας πάρει μαζί του, και συχνά τα καταφέρναμε. Τα περίπου 1.500 χιλιόμετρα του ταξιδιού δεν ήταν ακριβώς βόλτα. Μία φορά ο πατέρας γύρισε από την Αθήνα μαζί με έναν συμπατριώτη, ο οποίος είχε φορτώσει μέσα και επάνω στο Passat όλο του το νοικοκυριό από καναπέδες μέχρι πλυντήριο ρούχων. 
Η μέρα που ο πατέρας μου πούλησε το Passat τον Ιούλη του 2007, ήταν μια θλιβερή μέρα για μένα. Έγραψα σε ένα χαρτάκι «Johan Baguca, Τίρανα, Αλβανία, 2007». Μετά έβγαλα προσεκτικά την επένδυση του τιμονιού ακριβώς ανάμεσα στα πλήκτρα της κόρνας και κόλλησα το χαρτί με λίγο σελοτέιπ επάνω στην κολώνα του τιμονιού. Ελπίζω να βρίσκεται εκεί μέχρι σήμερα. 

«Η μέρα που ο πατέρας μου πούλησε το Passat, ήταν μια θλιβερή μέρα για μένα.»